از آجیل برای انواع دستور پخت از نان گرفته تا گرانولا استفاده میشود و به عنوان میانوعدهای سریع نیز به تنهایی قابل خوردن است. تعریف خشکبار از دیرباز تاکنون دستخوش تغییرات زیاده شده است. ابتدا بیایید این کلمه را باهم بررسی کنیم.
این واژه از ترکیب دو کلمه خشک و بار تشکیل شده است. بار به معنای محصول، میوه و بنه است و درواقع به مجموع میوههای خشک و برخی مغزها خشکبار گفته میشده.
از پسته، بادام، قیسی خشک و فندق گرفته تا گردو خشک، کشمش، برگه هلو و … . اما امروزه این تعریف دستخوش تغییراتی جدی شده است. طبق تعریفهای امروزی باید بگوییم خشکبار یا خشکه بار یا میوه خشک، به میوههای خشک شده گفته میشود. از کشمش، کشمش سبز، برگه آلو بخارا، قیسی خشک، برگه هلو، برگه زردآلو گرفته تا برگه آلوچه، برگه آلبالو، خرما و انجیر خشک، خشکبار هستند.
نمیشود آجیل و خشکبار را به دسته خاصی اختصاص داد. اما میشود قراردادی ساخت برای این که از این به بعد رویکرد ما به آنها چه باشد. آجیل برای ما میشود انواع میوهها و دانههایی که داخل پوسته سختی قرار داشته باشند. خشکبار هم به میوههایی اطلاق میشود که خشک شده باشند. حالا چه به روش آفتابی خشک شوند چه با کمک دستگاه.
برای خیلیها سوال پیش میآید که خشکبار شامل موز خشک یا سیب خشک هم میشود؟ اصلا خشکبار دقیقا شامل چه چیزی میشود؟ خب، برای این سوال جواب مشخصی وجود ندارد. من هم بر اساس باورهای عامه میخواهم برایتان توضیح دهم. از دیرباز تاکنون وقتی واژه خشکبار به گوش آدم میآید ناخودآگاه یادمان به برخی چیزها میافتد.
مثلا انواع برگهها، خرما، توت خشک و کشمش از انواع چیزهایی هستند که وقتی واژه خشکبار را میشنویم در ذهن ما نقش میبندند. موز خشک، سیب خشک و باقی میوههای خشک در هر شکل و شمایلی باشند، میوه خشک به حساب میآیند. البته یادتان نرود بالاتر تعریفی که مربوط به خشکبار میشده متفاوت بوده و حالا داریم نگاهی متفاوت و امروزی را بررسی میکنیم. این هم از آن چیزهایی است که خیلی قاعده خاصی ندارد ولی من قراردادی بر اساس باورهایی که از قبل ساخته شده، اینجا برایتان میگذارم. اینطوری میتوانیم به زبانی مشترک برسیم، نه؟
